NURHAK’TAN BUGÜNE: SİNANLAR YAŞIYOR, MÜCADELE SÜRÜYOR!

31 Mayıs 1971’de Nurhak Dağları’nda Amerikan emperyalizmine, NATO’ya ve onların Türkiye’deki işbirlikçi egemenlerine karşı savaşırken katledilen  Sinan Cemgil, Kadir Manga ve Alpaslan Özdoğan, Buca Eski Mezarlığı’nda Alpaslan Özdoğan’ın mezarı başında düzenlenen etkinlikle anıldı.

Anmaya  Emek Partisi ve Nato karşıtı Birlik  katılmadı.  Ayrıca anma yaptılar.

Ege 78’liler ve İmece-Der tarafından gerçekleştirilen anmaya, Sinan Cemgil’in yoldaşlarından Ahmet Tuncer Sümer ve Cengiz Baltacı da katıldı. Anma programını Günseli Kaya yönetti.

Etkinlik, Alpaslan Özdoğan şahsında devrim ve sosyalizm mücadelesinde yaşamını yitiren tüm devrimciler ve komünistler adına yapılan saygı duruşuyla başladı.

NURHAK’TA HEDEF ALINAN ÜÇ DEVRİMCİ DEĞİL, HALKIN KURTULUŞ UMUDUYDU

İlk sözü alan İmece-Der adına Günseli Kaya, Nurhak’ta katledilenlerin yalnızca üç devrimci olmadığını, emperyalizme karşı bağımsızlık mücadelesinin ve sosyalizm idealinin hedef alındığını vurguladı.

Kaya konuşmasında, Sinan Cemgil, Kadir Manga ve Alpaslan Özdoğan’ın Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ın idamlarını engellemek amacıyla harekete geçtiklerini, ancak mücadelelerinin bunun çok ötesine uzandığını belirtti.

“Sinanlar yalnızca Denizleri kurtarmaya gitmediler. Onlar Türkiye’nin emperyalizme bağımlı hale getirilmesine, NATO üsleriyle kuşatılmasına, Amerikan çıkarlarının ileri karakolu yapılmasına ve işbirlikçi tekelci kapitalist sömürü düzenine karşı mücadele ediyorlardı” dedi.

Konuşmasında Kürecik Radar Üssü’nün tarihsel ve siyasal anlamına özel vurgu yapan Kaya, Kürecik’in yalnızca bir radar tesisi değil, emperyalist bağımlılığın ve NATO tahakkümünün sembolü olduğunu ifade etti.

“Kürecik’ten İncirlik’e, İzmir’deki NATO karargâhlarından ülkenin dört bir yanına yayılan askeri üs ve tesislere kadar bütün bu yapılanmalar Türkiye halkının güvenliği için değil, emperyalist stratejilerin hayata geçirilmesi için kurulmuştur” diyen Kaya, Türkiye’nin NATO üyeliğinin bağımsızlığın değil bağımlılığın kurumsallaştırılması anlamına geldiğini belirtti.

Truman Doktrini’nden Marshall Planı’na, Johnson Mektubu’ndan günümüzdeki askeri ve ekonomik bağımlılık ilişkilerine kadar uzanan tarihsel süreci değerlendiren Kaya, Türkiye’nin onlarca yıldır emperyalist sistemin askeri ve siyasi ihtiyaçlarına göre şekillendirildiğini ifade etti.

Konuşmasının devamında NATO’nun yalnızca dış müdahalelerin değil, Türkiye’deki kontrgerilla faaliyetlerinin ve faşist saldırıların da önemli bir parçası olduğunu belirten Kaya şunları söyledi:

“Maraş’tan Çorum’a, 1 Mayıs 1977 katliamından 12 Eylül faşist darbesine kadar uzanan karanlık süreçlerde kontrgerillanın ve NATO’nun kirli savaş aygıtlarının izleri vardır. NATO’nun tarihi darbelerin, işgallerin, katliamların ve savaşların tarihidir.”

Kaya, emperyalist savaşların Ortadoğu’dan Ukrayna’ya kadar geniş bir coğrafyada sürdüğünü, buna rağmen NATO’nun hâlâ bir savunma örgütü gibi sunulmaya çalışıldığını belirterek bunun büyük bir aldatmaca olduğunu söyledi.

Konuşmasının sonunda güncel mücadele görevlerini sıralayan Kaya şu çağrıyı yaptı:

“Sinanları anmak yalnızca geçmişe saygı değildir. Sinanları anmak emperyalizme karşı bağımsızlığı savunmaktır. Faşizme karşı özgürlüğü savunmaktır. Sömürü düzenine karşı sosyalizmi savunmaktır. NATO üslerinin kapatılmasını istemektir. İşçi sınıfının bağımsız siyasal mücadelesini büyütmektir. Türk ve Kürt halklarının, bütün milliyetlerden emekçilerin ortak kurtuluş mücadelesini örgütlemektir.”

Kaya konuşmasını  güçlü karşılık bulan şu sloganlarla tamamladı:

“Emperyalizme karşı bağımsızlık!

Faşizme karşı demokrasi!

Sömürüye karşı sosyalizm!

Sinanlar yaşıyor, mücadelemizde yaşıyor!”

ALPASLAN ÖZDOĞAN’IN DEVRİMCİ YAŞAMI ANLATILDI

Saygı duruşunun ardından söz alan Caner Canlı, Alpaslan Özdoğan’ın yaşamını ve mücadele tarihini anlattı.

Buca’nın emekçi mahallelerinden ODTÜ sıralarına, Filistin direnişinden Diyarbakır Cezaevi’ne uzanan yaşam çizgisinin devrimci adanmışlığın örneği olduğunu belirten Canlı, Alpaslan Özdoğan’ın yalnızca bir devrimci değil aynı zamanda yoldaşlığın, fedakârlığın ve dayanışmanın sembol isimlerinden biri olduğunu ifade etti. Canlı Denizlerin yoldaşı Taylan Özgürü’de andı. Taylan’ın fotoğrafını Alpaslan’ın mezarına bıraktı. Taylan’ın ablası Hale Özgür Kıyıcı ve Mustafa Lütfi Kıyıcı’nın selamlarını iletti ve Sinanları saygıyla andıklarını  belirtti.

Canlı, Nurhak’ta toprağa düşenlerin Türkiye devrimci hareketine bıraktıkları mirasın bugün hâlâ yol göstermeye devam ettiğini vurguladı.

NURHAK’TAN KIZILDERE’YE UZANAN DİRENİŞ BAYRAĞI

Ege 78’liler adına konuşan Temur Taştemur,  Nurhak’ın Türkiye devrimci hareketinin en önemli dönüm noktalarından biri olduğunu belirtti.

“Sinan, Kadir ve Alpaslan ne reformizmin ne de revizyonizmin dar kalıplarına sığabilecek insanlardı. Onlar emperyalizme karşı uzlaşmayan, faşizme boyun eğmeyen, halkların kurtuluş mücadelesinin öncüleri oldular” diyen Demir, Nurhak’tan Kızıldere’ye, darağaçlarından işkencehanelere uzanan direniş çizgisinin bugünün mücadelelerine ışık tuttuğunu ifade etti.

Demir daha sonra Sinan Cemgil’in yoldaşlarından Oktay Kaynak’ın gönderdiği şiiri okudu. Şiirde 68 kuşağının devrimci iradesi ve fedakârlığı şu sözlerle dile getirildi:

“Onurlu bir yaşam için

Özgürlük demokrasi istediler

Eşitlik olsun dediler Dünyada

Umut ektiler

Ve gittiler

Güzel çocuklardı

Şu 68’liler

Aydınlık olsun istediler Dünya

Eşit paylaşılsın ekmek

Karanlığı yırttılar

Aydınlattılar

Ve gittiler

Güzel çocuklardı

Şu 68’liler

Yaktılar isyan ateşini

Yazıldı adları gökyüzüne

Okyanuslara kazıldı

Baş eğmediler

Ve gittiler

Güzel çocuklardı

Şu 68’liler

Güzelleşsin diye Dünya

Yirmili yaşlarında

Ellerindeki tek varlığı

Yaşam denen o mucizevi yolculuğu verdiler

Verdiler

Ve gittiler

Güzel çocuklardı

Şu 68’liler”

“ONLAR ÖLDÜRÜLDÜ, BEN HÂLÂ YAŞIYORUM”

Daha sonra söz alan Sinan Cemgil’in yoldaşlarından Ahmet Tuncer Sümer, duygu yüklü konuşmasında yılların ardından bile mücadele arkadaşlarını anmanın ağır sorumluluğunu taşıdığını belirtti.

“Ben onların yoldaşıyım. Aynı ekiptendik. Yanlarındaydım. Onlar öldürüldü, ben hâlâ yaşıyorum. Bunun bir tür mahcubiyetini de yaşıyorum. Onlarla birlikte olmak bir onurdu.”

Sümer’in sözleri katılımcılar tarafından uzun süre alkışlandı.

İŞÇİ SINIFI MÜCADELESİNİN DEĞERLERİ DE UNUTULMADI

Anmanın ikinci bölümünde işçi sınıfı mücadelesinin iki önemli ismi de mezarları başında anıldı.

İlk olarak Lastik-İş Sendikası’nın örgütlenme çalışmaları sırasında MHP’li faşistler tarafından katledilen işçi Avni Ece’nin mezarı ziyaret edildi. Burada saygı duruşunda bulunularak işçi sınıfı mücadelesinde yaşamını yitirenler anıldı.

Ardından TÜM-TİS’in mücadeleci yöneticilerinden Şahap Tunar’ın mezarı başına geçildi.

İmece-Der’den Nadir Kaya, Şahap Tunar’ın yaşamını anlattı. Buca’nın  emekçi mahallelerinde başlayan yaşamını işçi sınıfının örgütlü mücadelesine adayan Tunar’ın, gençlik yıllarından itibaren devrimci hareket içinde yer aldığı ve son nefesine kadar işçi sınıfının örgütlenmesi için mücadele ettiği vurgulandı.

TÜM-TİS’in ülke çapında büyümesinde önemli rol oynayan Şahap Tunar’ın yalnızca bir sendikacı değil, işçi sınıfının kurtuluş mücadelesine kendisini adamış enternasyonalist bir devrimci olduğu ifade edildi.

MÜCADELE SÜRECEK

Nurhak’tan bugüne uzanan devrimci mücadele geleneğinin sahiplenildiği anma, emperyalizme, faşizme ve sömürü düzenine karşı mücadelenin büyütülmesi çağrısıyla sona erdi.

Sinanlar, Kadirler, Alpaslanlar yalnızca bir dönemin kahramanları değildir.

Onlar hâlâ bağımsızlık diyenlerin, eşitlik diyenlerin, sömürüye ve zulme karşı direnenlerin saflarında yaşamaktadır.

Çünkü Nurhak yalnızca bir anı değil, bir mücadele çağrısıdır.

Çünkü Sinanlar yaşıyor.

Mücadelemizde yaşıyor.

Faşizm, demokratik siyaseti halkın iradesiyle değil baskı, yasak ve yargı kıskacıyla yönetmeye çalışıyor. “Mutlak Butlan” kararı, hukuki bir karar olmanın ötesinde, seçme ve seçilme hakkına, örgütlenme özgürlüğüne ve siyasal örgütlenmeye, faaliyete dönük açık bir müdahaledir. Bu karar, gerçekte faşizmin demokratik siyaset alanını tasfiye etmeye, dizayn etmeye yönelik önemli saldırılarından biridir ve bir “yargı darbesi” niteliği taşımaktadır. Halk iradesini yok sayan, seçme- seçilme hakkını, siyaset yapmayı mahkeme kararlarıyla düzenlemeye çalışan bu anlayış kabul edilemez.

Demokratik hak ve özgürlüklerin hedef alındığı böylesi dönemlerde sessizlik değil, birleşik mücadele zorunludur. Faşizmin baskı politikalarına karşı; emekçilerin, gençlerin, kadınların, halkların ve tüm demokrasi güçlerinin ortak bir direniş hattında buluşması tarihsel bir sorumluluktur. Çünkü bugün hedef alınan yalnızca belli bir siyasi yapı değil, toplumun örgütlenme hakkı, ifade özgürlüğü ve geleceğini belirleme iradesidir.

Demokrasi mücadelesi mahkeme salonlarına, kararlarına sıkıştırılamaz, halkın iradesi yargı eliyle gasp edilemez. Temel hak ve özgürlükleri savunmanın yolu, faşizme karşı birleşik mücadeleyi büyütmekten, dayanışmayı güçlendirmekten ve demokratik siyaseti her alanda savunmaktan geçmektedir. Halkın iradesine yönelik hiçbir darbe meşru değildir; meşru olan halkın özgür kararı, örgütlü demokratik mücadelesidir.

Faşizme Karşı Omuz Omuza!

8 Mayıs 1945, insanlık tarihinin en önemli dönüm noktalarından biridir. O gün, Nazi Almanyası kayıtsız şartsız teslim olmuş, milyonlarca insanın ölümünden, toplama kamplarından, işkencelerden, yağmadan ve savaş yıkımından sorumlu olan faşist rejim askeri olarak yenilgiye uğratılmıştır. 8 Mayıs, yalnızca bir savaşın sona erdiği tarih değil dünya halklarının faşizme karşı dişe diş mücadelesinin zaferle sonuçlandığı gündür.

Faşist Almanya’nın başkomutanlık temsilcileri 7 Mayıs 1945’te teslimiyet tutanağını imzaladı. Ardından 8 Mayıs 1945 tarihinde, Sovyetler Birliği ve müttefik kuvvetlerin başkomutanlık temsilcileri huzurunda kesin teslim belgesi yürürlüğe konuldu. 8 Mayıs’ı 9 Mayıs’a bağlayan geceden itibaren, doğu ve batı cephelerinde ağır yenilgiler alan Alman birlikleri silah bırakmaya ve teslim olmaya başladı.

Bu zafer, başta Sovyet halkları olmak üzere dünya halklarının büyük fedakârlıklarıyla kazanıldı. Sosyalist Sovyetler Birliği’nin oğulları ve kızları, Stalin’in başkomutanlığında Stalingrad’dan Berlin’e uzanan büyük direniş hattını can bedeline ördüler. Stalingrad önlerinde verilen destansı mücadele, faşizmin askeri olarak çöküşünün başlangıcı oldu. Kızıl Ordu’nun ilerleyişi yalnızca Sovyet topraklarını değil, Avrupa halklarını da faşist işgalci yayılmacılıktan ve Nazi barbarlığından kurtardı.

İkinci Dünya Savaşı boyunca Sovyetler Birliği 20 milyondan fazla yurttaşını kaybetti. Savaşın toplam bilançosu ise yaklaşık 60 milyonu aşkın insanın yaşamını yitirmesi oldu. İnsanlık tarihinin gördüğü en büyük yıkımlardan biri yaşandı. Faşizm; kadınlara, çocuklara, işçilere, köylülere, farklı halklara, siyasal muhaliflere ve Yahudilere karşı toplama kamplarında, gaz odalarında, sokaklarda ve işgal altındaki kentlerde sistematik işkenceler, insanlık dışı uygulamalar ve  katliamlar gerçekleştirdi.

Ancak faşizmin yenilgisi yalnızca düzenli orduların savaşıyla gerçekleşmedi. Avrupa’nın ve Balkanlar’ın dört bir yanında partizan direnişleri yükseldi. İtalya’da, Yunanistan’da, Fransa’da, Yugoslavya’da, Arnavutluk’ta, Belçika’da ve Bulgaristan’da anti-faşist direniş güçleri işgalcilere karşı savaştı. Komünist partilerin öncülüğündeki partizan mücadeleleri, halk savaşının ve örgütlü direnişin tarihsel örneklerini yarattı. Asya’da ise Çin Komünist Partisi önderliğindeki direniş güçleri Japon militarizmine ve faşizmine karşı mücadelede belirleyici rol oynadı.

Faşizmin yenilgisi insanlığa yalnızca askeri bir zafer değil, aynı zamanda büyük tarihsel dersler bıraktı. Anti-faşist mücadele; dayanışmanın, fedakârlığın, örgütlü direnişin ve halkların birleşik mücadelesinin neler başarabileceğini gösterdi. Faşizme ve emperyalist işgallere karşı savaşan milyonlarca insan, korkusuzluğun, paylaşmanın, yurtseverliğin ve mücadele disiplininin tarihsel örneklerini yarattı.

Ancak 8 Mayıs 1945’te kazanılan zafer, faşizmin bütün biçimleriyle tarihten silindiği anlamına gelmedi. Emperyalist sistem, savaş sonrasında da halklara yeni sömürgecilik biçimleri dayattı. Asya’da, Afrika’da ve Latin Amerika’da darbeler, kontrgerilla örgütlenmeleri, işkence merkezleri, siyasal provokasyonlar ve faşist diktatörlükler devreye sokuldu. Emperyalist burjuvazi ve onun yerli işbirlikçileri, Nazizmin yöntemlerini farklı biçimlerde yeniden üretti.

Faşizm artık yalnızca siyah gömlekler ya da kahverengi üniformalarla ortaya çıkmıyor. Günümüzde medya tekelleri, güvenlik devleti uygulamaları, ırkçı ve şoven söylemler, dinsel gericilik, farklılıklara karşı ayrımcılık, göçmen düşmanlığı, militarizm ve olağanüstü hal rejimleri aracılığıyla yeniden örgütleniyor. Emperyalist savaş politikalarıyla birleşen bu süreç  halkların demokratik haklarını, bağımsızlıklarını hedef alıyor.

Bugün dünya yeni savaşların ve krizlerin içinden geçiyor. Ukrayna-Rusya savaşı,  ABD ve İsrail Siyonizm’inin Filistin halkına yönelik saldırıları ve soykırım politikaları, Ortadoğu’daki emperyalist müdahaleler, ABD emperyalizminin İran’a saldırıları, Asya’daki gerilimler; emperyalist rekabetin halklara ödettiği ağır bedellerdir. Savaş politikaları, enerji  kaynaklarına sahip olmak ve kullanmak hedefiyle pazar savaşlarını beraberinde getiriyor, dünya emekçilerini yoksullaştırıyor; silah tekellerini ve uluslararası sermaye çevreleri egemen varlıklarını büyütmeye çalışıyor.

Türkiye de bu tablonun dışında değildir. Siyasal bağımsızlığı görünürde korunurken diplomatik, ekonomik anlaşmalar ve  ilişkilerle ekonomik, siyasi, askeri bağımlılık ilişkileri derinleşmektedir. Emperyalist sistemle kurulan bağımlılık ilişkileri ve faşist-gerici yönetim biçimi ideolojik ve kültürel alanlarda yeni mevziler edinmeye çalışırken, sınırlı demokratik hakların, sözüm ona “yasal ve uluslararası hukukun de güvence altına aldığı”  kazanımların yok sayılmasını, tasfiyesini, muhalefetin susturulmasını ve savaş politikalarının yaygınlaştırılmasını da beraberinde getiriyor.  İşçi sınıfı ve emekçiler ekonomik kriz, işsizlik, yoksulluk, geleceğe güvencesizlik ve baskı altında yaşamaya zorlanırken dış politikada militarist ve yayılmacı yönelimler güçlendiriliyor.

Bu nedenle 8 Mayıs yalnızca geçmişte kazanılmış bir askeri zaferin yıldönümü değildir. Aynı zamanda bugünün mücadele çağrısıdır. Faşizme, emperyalizme, savaşa, sömürüye ve baskıya karşı birleşik, demokratik ve örgütlü mücadeleyi geliştirme, büyütme günüdür.

NATO ve benzeri emperyalist askeri bloklar, halkların özgürlüğünü değil emperyalist çıkarları koruyan yapılardır. Dünya halklarının kaynaklarını savaşlara ayıran, ülkeleri askeri üslerle kuşatan ve bölgesel çatışmaları derinleştiren bu savaş politikalarına karşı mücadele etmek, anti-faşist mücadelenin güncel görevlerinden biridir. Emperyalist savaşların durdurulması, yabancı askeri üslerin kapatılması, halkların kendi kaderini tayin hakkının savunulması ve eşitlik temelinde kardeşliğin geliştirilmesi bugün büyük önem taşımaktadır.

8 Mayıs’ın mirası, özgürlük, eşitlik, barış ve halkların kardeşliği mücadelesidir. Faşizme karşı direnen, toplama kamplarında, zindanlarda, işkencehanelerde, darağaçlarında, kırlarda ve kentlerde yaşamını yitiren milyonların anısı, bugünün mücadele sorumluluğunu omuzlarımıza yüklemektedir.

Faşizm değil özgürlük, savaş değil barış diyenlerin sesi Stalingrad’dan partizan dağlarına, direniş barikatlarından bugünün meydanlarına uzanan tarihsel bir mücadele zincirinin devamıdır.

8 Mayıs, insanlığın faşizme boyun eğmediğinin tarihsel kanıtıdır. Ve bugün hâlâ dünya halklarının önünde duran görev açıktır: Emperyalizme, savaşa ve faşizme karşı birleşik mücadeleyi büyütmek; halkların eşit, özgür ve sömürüsüz geleceğini kurmak.