1999 yılında UNESCO tarafından ilan edilen 21 Şubat Uluslararası Anadili Günü, yalnızca kültürel çeşitliliğin değil, aynı zamanda eşitlik, insan hakları ve demokratik toplum idealinin de simge günüdür. 2000 yılından bu yana kutlanan bu gün, dünyada konuşulan 7 binden fazla dilin korunmasının insanlığın ortak sorumluluğu olduğunu hatırlatmaktadır. UNESCO verilerine göre bu dillerin yaklaşık %40’ı yok olma tehlikesi altındadır; yani yüzlerce dil, onları konuşacak çocuk kalmadığı için sessizce tarihten silinme riskiyle karşı karşıyadır.

Dil, insanın düşünme, anlama ve kendini ifade etme biçimidir. Çocukların zihinsel, duygusal ve sosyal gelişiminde anadil temel rol oynar. Bilimsel araştırmalar, çocukların erken yaşta kendi anadilinde eğitim aldığında okuma-yazma, kavrama ve öğrenme becerilerinin güçlendiğini,  ikinci dili öğrenme kapasitelerinin de arttığını ortaya koymaktadır. Bu nedenle anadilde eğitim yalnızca kültürel değil pedagojik bir gerekliliktir.

Nitekim Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilen Çocuk Haklarına Dair Sözleşme çocukların kendi dilini kullanma hakkını açık biçimde güvence altına alır. Benzer biçimde İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi de eğitimde eşitlik ve kültürel kimliğe saygıyı temel hak olarak tanımlar. Bu uluslararası ilkeler, anadilinde eğitimin bir ayrıcalık değil evrensel bir hak olduğunu açıkça ortaya koymaktadır.

Dünyanın pek çok ülkesinde çok dilli eğitim modelleri başarıyla uygulanmaktadır. Örneğin İsveç, Finlandiya, İngiltere ve İspanya gibi ülkeler, farklı dillerin eğitim sisteminde yer almasını toplumsal zenginlik olarak değerlendirmekte ve öğrencilerin çok dilli yetişmesini desteklemektedir. Bu deneyimler göstermektedir ki anadilinde eğitim toplumsal bölünmeye değil, tersine karşılıklı anlayışa ve birlikte yaşama kültürüne katkı sunar.

21 Şubat’ın tarihsel kökeni de dil hakkı mücadelesine dayanır. 1952’de Bangladeş’te Bengalce’nin tanınması için mücadele eden öğrencilerin yaşamını yitirmesi, dilin bir kimlik ve varoluş meselesi olduğunu tüm dünyaya göstermiştir. Bu nedenle bugün, anadil hakkı yalnızca kültürel bir talep değil aynı zamanda insan onuruna ilişkin temel bir demokratik taleptir.

Dil ile düşünce arasındaki güçlü bağı yüzyıllar önce Konfüçyüs şöyle ifade etmiştir: “Dil bozulursa düşünce anlatılamaz; düşünce anlatılamazsa yapılması gereken işler yapılamaz.” Bu söz, dilin yalnızca iletişim aracı değil toplum düzeninin de temeli olduğunu anlatır.

Çok dilli ve çok kültürlü bir toplumsal yapıya sahip olan ülkelerde tüm dillerin korunması, geliştirilmesi ve kamusal yaşamda kullanılabilmesi demokratik bir zorunluluktur. Ana dilin kamusal alanda ve eğitimde özgürce kullanılabildiği bir toplum, farklılıkların tehdit değil zenginlik olarak görüldüğü bir toplumdur.

Bu vesileyle 21 Şubat Uluslararası Anadili Günü’nü kutluyor; tüm çocukların kendi anadilinde öğrenebildiği, tüm halkların dilini özgürce konuşabildiği, eğitim- öğrenim dili olarak yaşayıp, geliştirebildiği, kültürlerin eşit ve onurlu biçimde yaşadığı bir gelecek için ortak sorumluluk almaya çağırıyoruz.

Be ziman jiyan nabe — Dilsiz yaşam olmaz.

İzmir’de Kamusal Alan Mücadelesi Büyüyor

Kültürpark Platformu’nun açıklamasıyla birlikte Basmane ve Buca dosyasında netleşen tablo

Bugün Basmane Çukuru önünde yapılan Kültürpark Platformu açıklaması, İzmir’de uzun süredir devam eden bir tartışmayı yeniden berraklaştırdı:

Kent merkezindeki kamusal alanlar halkın ortak varlığı olarak mı korunacak, yoksa protokoller ve plan değişiklikleriyle sermaye kullanımına mı açılacak?

Platformun çağrısı yalnızca bir “itiraz” değil; açık bir siyasal ve hukuki uyarıdır.

 Basmane: “Niyet Protokolü” mü, Kamusal Mülkiyet mi?

Kültürpark Platformu, 16 Ocak 2026 tarihli Büyükşehir Belediye Meclisi kararına tepki göstererek TMSF ile yapılması planlanan “niyet protokolünden” vazgeçilmesini istedi.

Platformun temel vurguları şunlar oldu:

Basmane’deki 20 bin m²’yi aşkın alan sıradan bir arsa değildir.

Kültürpark ve Tarihi Kemeraltı ile bütünlük oluşturan kamusal bir varlıktır.

“Sözleşmenin geriye dönük feshi ve tapu iptal” davası sürmektedir.

2022’de açılan davada belediye lehine bilirkişi raporları bulunmaktadır.

Davalar sonuçlanmadan protokole girilmesi kamusal haktan fiili vazgeçiştir.

Platform açık biçimde şunu söyledi:

“İzmir’in geleceği pazarlık konusu yapılamaz.”

Bu noktada mesele teknik değil, tercihseldir.

Eğer hukuki zemin kamusal mülkiyeti güçlendirebilecek durumdaysa, protokol masasına oturmak kamusal iddiayı zayıflatmak anlamına gelir.

Kamusal hak, pazarlık başlığı yapılamaz.

 “Kent Suçu” İfadesi Ne Anlama Geliyor?

Platform açıklamasında “kent suçu” ifadesi özellikle kullanıldı.

Bu kavram, şehircilik literatüründe şu durumlara işaret eder:

Planlama ilkelerinin ihlali

Kamu yararının göz ardı edilmesi

Yargı süreçleri sürerken geri dönüşü zor kararlar alınması

Kamusal alanların yoğun ticari kullanıma açılması

Basmane’de devam eden davalar sonuçlanmadan atılacak her adım, ileride geri alınması zor bir sürece dönüşebilir. Platformun uyarısı tam da bu noktadadır.

Buca Cezaevi: Yargı Kararlarına Rağmen Yeni Yapılaşma mı?

Kültürpark Platformu’nun açıklaması Basmane ile sınırlı kalmadı.

Buca Eski Cezaevi alanına ilişkin gelişmeler de güçlü biçimde gündeme taşındı.

Hatırlanması gerekenler:

2023’te rezerv yapı alanı kararı ve imar planları mahkemece iptal edildi.

Bilirkişi raporlarında alanın kamusal işlevinin altı çizildi.

Alanın rekreasyon alanı olarak kullanılmasının mümkün olduğu belirtildi.

Buna rağmen 2026’da onaylanan plan değişikliğiyle yeniden ticaret ve konut yoğunluğu getirilmesi, platforma göre açık bir çelişki yaratıyor.

Burada kritik soru şu:

Mahkeme kararları doğrultusunda kamusal kullanım güçlenmişken neden yeniden yapılaşma gündeme geliyor?

 Finansal Gerekçeler ve Kamuculuk Meselesi

Belediye cephesinden sıkça dile getirilen argüman “kamulaştırma maliyeti” ve “mülkiyet sorunu”.

Ancak kamuculuk perspektifinden bakıldığında:

Kamusal alan üretmek belediyenin asli görevidir.

Kamu finansmanı araçları vardır.

Hukuki süreçler işletilebilir.

Mülkiyet çözümleri üretilebilir.

Finansal süreçlerin kaynağı bulunur.

Mülkiyet süreçlerinin çözüm yolu vardır.

Ama kamusal alan bir kez kaybedildiğinde geri gelmez.

Bu nedenle mesele para değil, öncelik meselesidir.

  Deprem Gerçeği ve Kentin Geleceği

İzmir bir deprem kentidir.

Buca Cezaevi gibi geniş alanlar:

Toplanma alanı olabilir,

Geçici barınma alanı olabilir,

Kent parkına dönüşebilir.

Yoğun yapılaşma ise:

Trafiği artırır,

Altyapıyı zorlar,

Kamusal açık alanı azaltır.

Kent planlaması yalnız bugünü değil, afet risklerini ve gelecek kuşakları da düşünmek zorundadır.

Bugünkü Açıklamanın Siyasal Mesajı

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığı Meclis Binası önündeki güvenlik önlemleri ve “Halk burada, Başkan nerede?” sloganı, tartışmanın teknik boyutu aştığını gösterdi.

Platformun mesajı net:

Kapalı kapılar ardında yürütülen süreçler kabul edilemez.

Kamusal alanlar sermaye dengelerine göre planlanamaz.

Yargı kararları yok sayılarak planlama yapılamaz.

Bu, İzmir’de katılımcı yerel yönetim iddiasının da test edildiği bir momenttir.

Sonuç: İzmir İçin Bir Yol Ayrımı

Basmane ve Buca dosyaları, İzmir’in kent politikası açısından eşik niteliğinde.

Tercih iki yönlü:

Kamusal mülkiyet güçlendirilir, yargı süreçleri beklenir, alanlar kamusal kullanımda kalır.

Uzlaşma ve protokol süreçleriyle ticari yoğunluk artar, kamusal alan daralır.

Kamuculuk zor olandır.

Rant politikası ise kolay olan.

Kültürpark Platformu’nun bugünkü açıklaması, İzmir’de kamusal alan mücadelesinin yeni bir evreye girdiğini gösteriyor.

Asıl soru şudur:

Bu kent halk için mi planlanacak, yoksa sermaye için mi?

Verilecek yanıt yalnız bugünü değil, İzmir’in gelecek 50 yılını belirleyecek.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri, 6 Şubat 2023’te Kahramanmaraş merkezli 7,8 ve 7,5 büyüklüğündeki depremlerde yaşamını yitiren on binlerce yurttaşı depremin üçüncü yılında Bayraklı Deprem Anıtı önünde andı. “Deprem değil cinayet! 3. yılında unutmuyoruz, affetmiyoruz” pankartı arkasında bir araya gelen demokrasi güçleri, mumlar yakarak yaşamını yitirenler için saygı duruşunda bulundu.

Anıt önünde toplanan kitle,  “Depremde kaybolan çocuklar nerede” ve “Deprem değil yağma düzeniniz öldürür” dövizleri taşıdı. “Unutmak yok, affetmek yok, helalleşmek yok”, “Deprem değil ihmal öldürür”, “Yüzbinlerin katili saray rejimi” sloganlarıyla hem yasını hem de öfkesini dile getirdi. Basın açıklaması Emek ve Demokrasi Güçleri adına KESK Dönem Sözcüsü ve Eğitim-Sen 1 No’lu Şube Başkanı Hamdi Çalık tarafından okundu.

 “Asrın Felaketi Değil, Asrın İhmali”

Açıklamada 6 Şubat depremlerinin bir doğa olayı olmasına rağmen, ortaya çıkan yıkımın ve can kaybının siyasal tercihler, rant düzeni, denetimsizlik ve cezasızlık politikalarının sonucu olduğu vurgulandı. Üçüncü yılda da kayıpların gerçek sayısının hiçbir zaman şeffaf biçimde açıklanmadığına dikkat çekilirken, resmi verilere göre 53 bin 537 kişinin yaşamını yitirdiği, 107 bin 213 kişinin yaralandığı hatırlatıldı. Milyonlarca insanın barınma ve geçim sorunuyla karşı karşıya kaldığı, yüz binlercesinin göç etmek zorunda bırakıldığı ifade edildi.

“Deprem doğal bir olaydır; yıkımın boyutu ise siyasidir” denilen açıklamada, Türkiye nüfusunun büyük çoğunluğunun aktif fay hatları üzerinde yaşamasına rağmen kentlerin bilimsel esaslara göre yeniden planlanmadığı, her büyük depremden sonra aynı senaryonun tekrarlandığı belirtildi. İmar aflarıyla çürük yapıların yasallaştırıldığı, göstermelik davalarla gerçek sorumluların korunduğu vurgulandı.

 Deprem Vergileri, Kızılay ve Cezasızlık

Açıklamada, 21 yılda “deprem vergisi” adı altında toplanan yaklaşık 40 milyar doların nerelere harcandığının hâlâ açıklanmadığına dikkat çekildi. Bilim insanlarının uyarılarının görmezden gelindiği, rant odaklı kentleşmenin teşvik edildiği ifade edildi.

Deprem sonrası ilk çöken kurumlardan birinin Kızılay olduğu belirtilirken, yüz binlerce insan açlık ve donma tehlikesi altındayken çadırların satılmasının hafızalardan silinmediği vurgulandı. Bu skandala ilişkin davaların cezasızlık politikalarıyla sonuçsuz bırakıldığı dile getirildi.

“Üç Yıl Geçti, Acı ve Yoksulluk Derinleşti”

Depremin üçüncü yılında deprem bölgelerinin ne kadar yaşanabilir hale getirildiğinin bilinmediği ifade edilirken, yüz binlerce yurttaşın hâlâ güvencesiz koşullarda yaşadığına dikkat çekildi. Geçici denilen konteyner kentlerin kalıcı hale geldiği, insan onuruna aykırı koşulların yaygınlaştığı, elektrik ve su kesintileriyle yaşamın daha da zorlaştığı belirtildi.

Eğitim, sağlık ve sosyal hizmetlere erişimde ciddi sorunlar yaşandığı; salgın hastalıkların arttığı, kadınların artan bakım yükü nedeniyle çalışma yaşamından kopma riskiyle karşı karşıya kaldığı, çocuk yoksulluğu ve çocuk işçiliğinin derinleştiği ifade edildi. Zeytinlikler ve yaşam alanlarının kamulaştırılarak müteahhitlere devredildiği, güvenli barınma hakkının yok sayıldığı vurgulandı.

“Afetlere Hazırlık Piyasanın Değil Kamunun Görevidir”

Açıklamada, deprem dayanıklılık raporlarının ve güvenli barınmanın piyasaya terk edilmesinin milyonlarca insanı çaresizliğe ittiği belirtildi. Deprem risk raporlarının ve güvenli bir eve taşınmanın maliyetlerinin asgari ücretin çok üzerinde olduğu, bu nedenle yurttaşların bile bile riskli binalarda yaşamaya mahkûm edildiği ifade edildi.

Emek ve Demokrasi Güçleri, tüm kamu binalarının bağımsız ve bilimsel ölçütlerle denetlenmesini, deprem risk raporlarının kamu tarafından yapılmasını, imar aflarının tamamen kaldırılmasını ve deprem vergilerinin amacına uygun kullanılmasını talep etti. Meslek örgütleri, sendikalar ve halkın katılımıyla bağlayıcı bir Deprem Kanunu çıkarılması ve afet yönetiminin demokratik biçimde yeniden yapılandırılması çağrısı yapıldı.

Basın açıklaması, “Deprem değil ihmal öldürdü. Gerçek sorumlular hesap vermelidir” sözleriyle sona erdi.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri, devrimci ve sosyalist kurumlara dönük son operasyonlara karşı TSKM önünde bir araya geldi. “Gözaltılar baskılar tutuklamalar bizi yıldıramaz” pankartı açılan açıklamada, faşizan saldırılara karşı birleşik mücadele vurgusu öne çıktı.

Eyleme Halkların Eşitlik ve Demokrasi Partisi (DEM Parti) İzmir Milletvekili Burcugül Çubuk ile DEM Parti eski Milletvekili Sebahat Tuncel de katıldı. Alanda sık sık “Faşizme karşı omuz omuza”, “Devrimci tutsaklar onurumuzdur”, “Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz” sloganları yükseldi.

Basın açıklamasını Emek ve Demokrasi Güçleri adına KESK Dönem Sözcüsü, Eğitim-Sen 1 No’lu Şube Başkanı Hamdi Çalık okudu.

“96 Kişi Gözaltında: Hedef Devrimci Mücadele”

Açıklamada, iki gün önce Ezilenlerin Sosyalist Partisi (ESP), Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu (SGDF), Sosyalist Kadın Meclisi (SKM), Kaktüs Genç Kadın Derneği, Komünist Gençlik Örgütü (KGÖ), Komünist Kadın Örgütü (KKÖ), Etkin Haber Ajansı (ETHA), Liseli Öğrenci Birliği (LÖB), BEKSAV ve Ezilenlerin Hukuk Bürosu’na (EHB) dönük operasyonlarda 96 kişinin gözaltına alındığı hatırlatıldı.

Operasyonların hedefinin açık olduğu vurgulanan açıklamada, bu saldırıların sol, sosyalist ve devrimci siyasal çizgiyi tasfiye etmeye dönük sistematik baskı politikalarının bir parçası olduğu ifade edildi. Egemenlerin muhalif her sesi “terör” yaftasıyla susturmaya çalıştığı belirtilirken, bunun tarihte defalarca başarısız olduğu hatırlatıldı.

“Bu Bir Hukuk Devleti Pratiği Değildir”

Operasyonların hukuki dayanağının olmadığına dikkat çekilen açıklamada, kolluk güçlerinin hasmane tutumuna özellikle vurgu yapıldı. Bazı evlerin kapılarına polis tarafından yazılan “Geldik, yoktunuz” notlarının, hukukun değil siyasi intikamın işlediğini gösterdiği belirtildi.

Devletin tüm yurttaşlara eşit davranmasının anayasal bir zorunluluk olduğu hatırlatılırken, hukukun siyasallaştırılmasının demokrasiyle bağdaşmadığı ifade edildi.

“Yoksulluk Derinleştikçe Faşizm Sertleşiyor”

Açıklamanın devamında derinleşen ekonomik krizle baskı politikaları arasındaki bağ kuruldu. İşsizlik, yoksulluk ve geleceksizliğin milyonları kuşattığı, en temel insani ihtiyaçların dahi lüks haline geldiği vurgulandı. Kapitalizmin kriz anlarında faşizmi bir yönetme biçimi olarak devreye soktuğu belirtilerek, bugünkü tablonun tarihsel bir tekrar olduğu ifade edildi.

İşçi sınıfının, emekçilerin, kadınların ve gençlerin insanca yaşam taleplerinin artık bastırılamaz olduğu belirtilirken, bu taleplerle sosyalist mücadelenin buluşmasının egemenleri korkuttuğu kaydedildi.

“Bu Karanlık Türkiye’nin Kaderi Değil”

Şafak baskınlarıyla, hukuki gerekçe olmaksızın yapılan gözaltı ve tutuklamaların kabul edilemez olduğu vurgulanan açıklamada, gazeteciden öğrenciye, siyasetçiden milletvekiline kadar herkesin hizaya sokulmak istendiği bir ülkenin geleceğinin olamayacağı ifade edildi.

İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri, demokrasi, insan hakları ve hukukun üstünlüğünün herkes için eşit uygulanması talebini bir kez daha güçlü biçimde dile getirdi.

Sebahat Tuncel: “Bu Operasyonlar Sonuç Vermedi, Vermeyecek”

Açıklamanın ardından konuşan HDP eski Milletvekili Sebahat Tuncel, operasyonların yeni olmadığını ancak son bulması gerektiğini söyledi. Bu saldırıların siyaseti dizayn etme amacı taşıdığını vurgulayan Tuncel, şunları ifade etti:

“Bu politikalar Türkiye’yi geriye götürüyor, demokratikleşmenin önünü tıkıyor ve derin yaralar açıyor. İşçi sınıfının, emekçilerin, kadınların sesini kısmayı hedefliyor. Ama sonuç vermedi, vermeyecek. Devrimcilerin bir geleneği var; nerede olursa olsun gerçeği söylemeye ve mücadeleyi büyütmeye devam edecekler.”

Burcugül Çubuk: “Buradaki Tablo Sizin Yok Oluşunuzdur”

DEM Parti İzmir Milletvekili Burcugül Çubuk ise konuşmasında devrimci dayanışmanın altını çizdi:

“Bugün bu saldırılar karşısında bir araya gelen devrimcileriz. Hiçbir kurumun bayrağını yere indiremeyeceksiniz. Boşta kalmasını istediğiniz her bayrağı bir devrimci alır, kaldırır. Bizleri yalnızlaştırmak istiyorsunuz ama burada bir araya gelenler sizin yok oluşunuzun tablosudur. Bu coğrafyada işçilerin, kadınların ve devrimcilerin mücadelesini engelleyemeyeceksiniz.”

Basın açıklamasında söz almak isteyen kurumlara da  söz verildi.. Eylem, sloganlar eşliğinde sona erdi.

Migros depolarında yüzlerce işçinin işten çıkarılmasıyla süren direniş ve Temel Conta’da  grev 422. gününde ve Digel Tekstil işçilerinin   direnişi, İzmir’de emek mücadelesinin üç kritik hattı olarak öne çıkıyor. İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri, bunlardan  iki direnişi ayrı ayrı ziyaret ederek işçilerle dayanışma sergiledi; yapılan açıklamalarda hem sermayenin saldırıları hem de hukukun işçiler aleyhine nasıl araçsallaştırıldığı güçlü biçimde teşhir edildi.

Ziyaretler, yalnızca bir destek açıklaması değil; örgütlenme hakkına, grev hakkına ve insanca yaşam talebine yönelik topyekûn saldırılara karşı ortak bir tutumun ilanı niteliği taşıdı.

Migros Depo İşçileri: “Bu Bir Ücret Tartışması Değil, Tasfiye Operasyonu”

Emek ve Demokrasi Güçleri’nin ilk ziyareti, Torbalı Migros depo işçilerinin direniş alanına oldu. Burada konuşan işçiler, yaşanan süreci açıkça “işçi kıyımı” olarak tanımladı.

Migros depo işçisi, işten çıkarmaların boyutunu şu sözlerle anlattı:

“141 işçiyle başlayan süreç bugün 300’ü aşmış durumda. Bu gelişigüzel bir uygulama değil. Kim öncülük ettiyse, kim sözünü yükselttiyse hedef alındı. Arkadaşlarımız işlerine iade edilmek için ve sendika seçme özgürlüklerini kullanmaları  için Torbalı’da ve diğer depo önlerinde direniyor.”

İşçiler, öncü emekçilerin uyuşturucu kullanımı, yüz kızartıcı suçlar gibi iddialarla suçlandığını, bunun açık bir itibarsızlaştırma ve sindirme politikası olduğunu vurguladı.

Gözaltılar ve Sevkiyatın Durdurulması

Migros direnişi süresince baskılar da artarak devam etti. İstanbul’da Migros’un patronu Tuncay Özilhan’ın evi önünde yapılan eylemlerde yüzü aşkın işçi ters kelepçeyle gözaltına alındı. Torbalı’da ise Migros sevkiyatı saatlerce durduruldu; aynı gün sendika temsilcileriyle birlikte yedi kişi gözaltına alındı.

İşçiler bu tabloyu şöyle özetledi:

“Bizi baskıyla, gözaltıyla susturmak istiyorlar ama taleplerimiz meşru, yasal ve haklı. Alın terimizin karşılığını ve haklarımızı  istiyoruz.”

KESK: “Bu Grev Haktır, Meşrudur, Onurludur”

Migros direniş alanında konuşan KESK Şubeler Platformu temsilcileri, mücadelenin yalnızca Migros’la sınırlı olmadığını, Türkiye’de emekçilerin yaşam koşullarının sürdürülemez hale geldiğini vurguladı.

KESK adına yapılan konuşmada şu tespitler öne çıktı:

“Bugün emekçilere yüzde 12–13 oranında zam yapılırken, kiralar, gıda, elektrik, doğalgaz yüzde yüzü aşan oranlarda artıyor. Emekçiden sabah çalışması, akşam çalışması, gece çalışması isteniyor ama ücret istemesi suç sayılıyor.”

KESK Temsilcileri, sendikal örgütlenmenin anayasal bir hak olduğunu hatırlatarak Migros yönetimine açık çağrı yaptı:

“İşçiyi susturarak, direnişi bastırarak bu sorun çözülmez. Masaya gelin, işçinin alın terinin karşılığını verin. Aksi halde bu direniş büyür.”

Baro Başkanı Sefa Yılmaz: “Bu Mücadele Hukukun Kendisiyle İlgilidir”

Migros işçilerini ziyaret sırasında konuşan İzmir Baro Başkanı Sefa Yılmaz, mücadelenin hukuki ve tarihsel boyutuna dikkat çekti. Yılmaz, emek mücadelesinin Türkiye tarihinde süreklilik taşıyan bir hak arayışı olduğunu vurguladı:

“Bu ülkenin tarihi, örgütlü mücadelenin yok edilmesine rağmen direnen işçilerin tarihidir. Patronlarla emekçilerin kavgası yeni değil; yüzyıllardır sürüyor.”

Örgütlenme özgürlüğünün anayasal güvence altında olmasına rağmen fiilen engellendiğini belirten Yılmaz, şunları söyledi:

“Bir işçi sendikaya üye olduğu için işini kaybediyorsa, burada açık bir hukuk ihlali vardır. Hangi sendikada örgütleneceğine işçi karar verir. Bu bir sendika seçim hakkıdır.”

Yılmaz, baro olarak yalnızca izleyen değil, müdahil bir tutum aldıklarını vurguladı:

“Biz ‘arkanızdayız’ demiyoruz. Yanındayız. Bu mücadele hukuki olduğu kadar meşrudur.”

Emek ve Demokrasi Güçleri Temel Conta Grevinde: “Patron Yargıyı Sopaya Çeviriyor”

Migros ziyaretinin ardından İzmir Emek ve Demokrasi Güçleri, bu kez Temel Conta grev alanını ziyaret etti. 400 günü aşkın süredir devam eden grevde konuşan Temel Conta işçileri, patronun grevi kırmak için her yolu denediğini anlattı.

Temel Conta işçisi Sinem Kaya, yaşananları şöyle özetledi:

“Greve çıktığımızdan beri üç ayrı bakanlık müfettişi raporu var, para cezaları var. Ama patron durmadı. Makinelerimizi polis ve jandarma eşliğinde taşıdı. 422 gündür soruyoruz: Bu ülkede adalet sadece zenginler için mi?”

Patrondan Açık Yıldırma Girişimi: 5 İşçi Şikâyet Edildi

Temel Conta ziyaretinin ardından patronun yeni bir adım attığı ortaya çıktı. Temel Conta patronu, grev alanında bulunan 5 işçi hakkında ‘hakaret’, ‘üretimi engelleme’ gibi iddialarla şikâyetçi oldu. Beş işçi, ifadeleri alınmak üzere karakola çağrıldı.

Bu durum, Emek ve Demokrasi Güçleri tarafından açık bir yıldırma ve korkutma hamlesi olarak değerlendirildi. İşçilerin karakola İzmir Baro Başkanı Sefa Yılmaz ile birlikte gitmesi, sürecin hukuki boyutunu da gözler önüne serdi.

Baro Başkanı Yılmaz, bu konuda şu değerlendirmeyi yaptı:

“Hukuk, yurttaşın tepesinde sallanan bir sopa haline getiriliyor. Ne zaman kime vuracağı belli değil ama hep emekçiye vuruyor. Grev ve protesto hakkı suç değildir.”

KESK ve Emek Örgütleri: “Bu Bir Onur Mücadelesidir”

KESK Şubeler Platformu Sözcüsü  Eğitim-Sen 1 No’lu Şube Başkanı Hamdi Çalık’da Temel Conta grevinde yaptığı konuşmada, saldırının yalnızca ekonomik değil, işçilerin onuruna yönelik olduğunu vurguladı:

“Bu direniş yalnızca ücretleri artırma mücadelesi değil. İşçilerin onuruna yönelen saldırılara karşı bir mücadeledir. Hukuk bu hoyratlığa dur demiyor, o yüzden biz birbirimize yaslanacağız.”

Ortak Vurgu: Mücadele Birleşiyor

Migros depo işçileri ve Temel Conta işçileri, farklı sektörlerde olmalarına rağmen aynı tabloyla karşı karşıya:

*düşük ücret

*sendikasızlaştırma

*grev kırma girişimleri

*yargı ve kolluk eliyle baskı

Emek ve Demokrasi Güçleri, bu nedenle dayanışmanın büyütülmesi çağrısını yineledi.

Alanlarda yükselen slogan, bu ortaklığı özetledi:

“İşçilerin birliği sermayeyi yenecek!”