İSMAİL DAŞKIN (11.03.1962-02.05.2026)
Bazı insanlar vardır ; hayatı bağırmadan , çağırmadan sessizce yaşarlar. Ama arkalarında derin bir insanlık izi bırakırlar.
İsmail , böyleydi..
Buca’da çocukluk yıllarımızdan, ortaokuldan başlayan arkadaşlık ve sonrasında yoldaşlık serüvenimize dönüp baktığımda ; ondaki vicdanı , dürüstlüğü, insana verdiği değeri ve o güzel yüreğini çok özleyeceğimi biliyorum..
Buca’da ailesinin oturduğu mahalle ( Kozağaç) bir dönem Mhp’li faşistlerin yoğun olduğu bir yerdi.
Faşistler , ikide bir İsmail’in oturduğu evin duvarına bilerek ve seçerek ” KOMÜNİSTLERE ÖLÜM ” yazıyorlardı. İsmail, her defasında o yazıyı büyük bir vakar ve sakinlikle çamurla kaplayarak siliyordu.. Ama hayatının tehlikede olduğunu bile herkeslere söylemezdi. Kaç kez pusulardan kurtulduğunu bilen , çok az arkadaştık…
Bir gün yine Buca Lisesinin bahçesinde , bir pazar günü , onu vurmak isteyen 7 – 8 faşistin etrafını sardığından son anda haberdar olup müdahale etmiş ve bu saldırıyı püskürtmüştüm. O anda bile metanetini hiç bozmadı…” Onları görünce niye kaçmadın ” dediğimde ise , bana şu cevabı vermişti :
” Hepsi komşum ve ilkokul arkadaşım. Ben kendime ‘ İsmail bizden korkup kaçtı ‘ dedirtmem ! Ama onları görüp te sana haber vermeye koşan arkadaşı görünce geleceğini biliyordum.. Onun rahatlığı vardı.. Sen gelmeseydin , öldüreceklerdi..”
Hayatı boyunca kimseyi küçümsemedi, kimsenin acısına sırt çevirmedi. Gönül kırmaktan özellikle çok çekinirdi. Aidiyetin olan Bektaşi- Alevi değerlerini devrimci – demokrat değerlerle harmanlayın içselleştirmişti.. Bucada doğdu, ama 1955 yılında Erzincan – Tercan’dan gelen ailesinin geleneklerini hiç bir zaman inkâr etmedi.
İnsanı seven , gönül kırmayan biri için de adalet , yalnızca bir fikir değil, aynı zamanda bir vicdandır..
Hayatı büyük harflerle yaşamadı, bu yüzden Onun için büyük sözlere de gerek yok. Bu dünyanın hoyratlığı içinde inceliğini , naifliğini koruyabilen gerçek bir sıra neferiydi.
İçimde İsmail’le ağır ama tertemiz bir hüzün taşıyorum…
Güle güle güzel insan !
Işıklarda uyu !
Devrin daim ,
Mekânın gönüller olsun !
Necdet Gökçe
