8 Mayıs 1945, insanlık tarihinin en önemli dönüm noktalarından biridir. O gün, Nazi Almanyası kayıtsız şartsız teslim olmuş, milyonlarca insanın ölümünden, toplama kamplarından, işkencelerden, yağmadan ve savaş yıkımından sorumlu olan faşist rejim askeri olarak yenilgiye uğratılmıştır. 8 Mayıs, yalnızca bir savaşın sona erdiği tarih değil dünya halklarının faşizme karşı dişe diş mücadelesinin zaferle sonuçlandığı gündür.

Faşist Almanya’nın başkomutanlık temsilcileri 7 Mayıs 1945’te teslimiyet tutanağını imzaladı. Ardından 8 Mayıs 1945 tarihinde, Sovyetler Birliği ve müttefik kuvvetlerin başkomutanlık temsilcileri huzurunda kesin teslim belgesi yürürlüğe konuldu. 8 Mayıs’ı 9 Mayıs’a bağlayan geceden itibaren, doğu ve batı cephelerinde ağır yenilgiler alan Alman birlikleri silah bırakmaya ve teslim olmaya başladı.

Bu zafer, başta Sovyet halkları olmak üzere dünya halklarının büyük fedakârlıklarıyla kazanıldı. Sosyalist Sovyetler Birliği’nin oğulları ve kızları, Stalin’in başkomutanlığında Stalingrad’dan Berlin’e uzanan büyük direniş hattını can bedeline ördüler. Stalingrad önlerinde verilen destansı mücadele, faşizmin askeri olarak çöküşünün başlangıcı oldu. Kızıl Ordu’nun ilerleyişi yalnızca Sovyet topraklarını değil, Avrupa halklarını da faşist işgalci yayılmacılıktan ve Nazi barbarlığından kurtardı.

İkinci Dünya Savaşı boyunca Sovyetler Birliği 20 milyondan fazla yurttaşını kaybetti. Savaşın toplam bilançosu ise yaklaşık 60 milyonu aşkın insanın yaşamını yitirmesi oldu. İnsanlık tarihinin gördüğü en büyük yıkımlardan biri yaşandı. Faşizm; kadınlara, çocuklara, işçilere, köylülere, farklı halklara, siyasal muhaliflere ve Yahudilere karşı toplama kamplarında, gaz odalarında, sokaklarda ve işgal altındaki kentlerde sistematik işkenceler, insanlık dışı uygulamalar ve  katliamlar gerçekleştirdi.

Ancak faşizmin yenilgisi yalnızca düzenli orduların savaşıyla gerçekleşmedi. Avrupa’nın ve Balkanlar’ın dört bir yanında partizan direnişleri yükseldi. İtalya’da, Yunanistan’da, Fransa’da, Yugoslavya’da, Arnavutluk’ta, Belçika’da ve Bulgaristan’da anti-faşist direniş güçleri işgalcilere karşı savaştı. Komünist partilerin öncülüğündeki partizan mücadeleleri, halk savaşının ve örgütlü direnişin tarihsel örneklerini yarattı. Asya’da ise Çin Komünist Partisi önderliğindeki direniş güçleri Japon militarizmine ve faşizmine karşı mücadelede belirleyici rol oynadı.

Faşizmin yenilgisi insanlığa yalnızca askeri bir zafer değil, aynı zamanda büyük tarihsel dersler bıraktı. Anti-faşist mücadele; dayanışmanın, fedakârlığın, örgütlü direnişin ve halkların birleşik mücadelesinin neler başarabileceğini gösterdi. Faşizme ve emperyalist işgallere karşı savaşan milyonlarca insan, korkusuzluğun, paylaşmanın, yurtseverliğin ve mücadele disiplininin tarihsel örneklerini yarattı.

Ancak 8 Mayıs 1945’te kazanılan zafer, faşizmin bütün biçimleriyle tarihten silindiği anlamına gelmedi. Emperyalist sistem, savaş sonrasında da halklara yeni sömürgecilik biçimleri dayattı. Asya’da, Afrika’da ve Latin Amerika’da darbeler, kontrgerilla örgütlenmeleri, işkence merkezleri, siyasal provokasyonlar ve faşist diktatörlükler devreye sokuldu. Emperyalist burjuvazi ve onun yerli işbirlikçileri, Nazizmin yöntemlerini farklı biçimlerde yeniden üretti.

Faşizm artık yalnızca siyah gömlekler ya da kahverengi üniformalarla ortaya çıkmıyor. Günümüzde medya tekelleri, güvenlik devleti uygulamaları, ırkçı ve şoven söylemler, dinsel gericilik, farklılıklara karşı ayrımcılık, göçmen düşmanlığı, militarizm ve olağanüstü hal rejimleri aracılığıyla yeniden örgütleniyor. Emperyalist savaş politikalarıyla birleşen bu süreç  halkların demokratik haklarını, bağımsızlıklarını hedef alıyor.

Bugün dünya yeni savaşların ve krizlerin içinden geçiyor. Ukrayna-Rusya savaşı,  ABD ve İsrail Siyonizm’inin Filistin halkına yönelik saldırıları ve soykırım politikaları, Ortadoğu’daki emperyalist müdahaleler, ABD emperyalizminin İran’a saldırıları, Asya’daki gerilimler; emperyalist rekabetin halklara ödettiği ağır bedellerdir. Savaş politikaları, enerji  kaynaklarına sahip olmak ve kullanmak hedefiyle pazar savaşlarını beraberinde getiriyor, dünya emekçilerini yoksullaştırıyor; silah tekellerini ve uluslararası sermaye çevreleri egemen varlıklarını büyütmeye çalışıyor.

Türkiye de bu tablonun dışında değildir. Siyasal bağımsızlığı görünürde korunurken diplomatik, ekonomik anlaşmalar ve  ilişkilerle ekonomik, siyasi, askeri bağımlılık ilişkileri derinleşmektedir. Emperyalist sistemle kurulan bağımlılık ilişkileri ve faşist-gerici yönetim biçimi ideolojik ve kültürel alanlarda yeni mevziler edinmeye çalışırken, sınırlı demokratik hakların, sözüm ona “yasal ve uluslararası hukukun de güvence altına aldığı”  kazanımların yok sayılmasını, tasfiyesini, muhalefetin susturulmasını ve savaş politikalarının yaygınlaştırılmasını da beraberinde getiriyor.  İşçi sınıfı ve emekçiler ekonomik kriz, işsizlik, yoksulluk, geleceğe güvencesizlik ve baskı altında yaşamaya zorlanırken dış politikada militarist ve yayılmacı yönelimler güçlendiriliyor.

Bu nedenle 8 Mayıs yalnızca geçmişte kazanılmış bir askeri zaferin yıldönümü değildir. Aynı zamanda bugünün mücadele çağrısıdır. Faşizme, emperyalizme, savaşa, sömürüye ve baskıya karşı birleşik, demokratik ve örgütlü mücadeleyi geliştirme, büyütme günüdür.

NATO ve benzeri emperyalist askeri bloklar, halkların özgürlüğünü değil emperyalist çıkarları koruyan yapılardır. Dünya halklarının kaynaklarını savaşlara ayıran, ülkeleri askeri üslerle kuşatan ve bölgesel çatışmaları derinleştiren bu savaş politikalarına karşı mücadele etmek, anti-faşist mücadelenin güncel görevlerinden biridir. Emperyalist savaşların durdurulması, yabancı askeri üslerin kapatılması, halkların kendi kaderini tayin hakkının savunulması ve eşitlik temelinde kardeşliğin geliştirilmesi bugün büyük önem taşımaktadır.

8 Mayıs’ın mirası, özgürlük, eşitlik, barış ve halkların kardeşliği mücadelesidir. Faşizme karşı direnen, toplama kamplarında, zindanlarda, işkencehanelerde, darağaçlarında, kırlarda ve kentlerde yaşamını yitiren milyonların anısı, bugünün mücadele sorumluluğunu omuzlarımıza yüklemektedir.

Faşizm değil özgürlük, savaş değil barış diyenlerin sesi Stalingrad’dan partizan dağlarına, direniş barikatlarından bugünün meydanlarına uzanan tarihsel bir mücadele zincirinin devamıdır.

8 Mayıs, insanlığın faşizme boyun eğmediğinin tarihsel kanıtıdır. Ve bugün hâlâ dünya halklarının önünde duran görev açıktır: Emperyalizme, savaşa ve faşizme karşı birleşik mücadeleyi büyütmek; halkların eşit, özgür ve sömürüsüz geleceğini kurmak.

İzmir’de 1 Mayıs: Kürsüyü Geri Alan İşçiler, Sarı Sendikacılığın Açmazı ve Emekçi Halkın Devrimci Ufku

İzmir’de gerçekleştirilen 1 Mayıs, yalnızca kitlesel katılımın yaşandığı bir emek mitingi değil; Türkiye’de sınıf mücadelesinin mevcut düzeyini, sendikal hareketin ideolojik-siyasal kuşatılmışlığını, faşist rejimin sınırlarını ve emekçi halkın yeni arayışlarını açığa çıkaran önemli bir siyasal tablosunu oluşturmuştur. Gündoğdu Meydanı’nda yaşananlar dikkatle incelendiğinde, ortada basit bir kutlama değil iki çizginin çatışması vardır: biri sermaye düzeni ve sistemle uzlaşmış, sınırları çizilmiş, törenselleşmiş sendikal çizgi diğeri sözünü doğrudan kurmak isteyen, mücadeleyi büyütmek isteyen işçi sınıfı ve emekçi halk çizgisi.

Bu nedenle İzmir 1 Mayıs’ı, bugünkü Türkiye’de emeğin yalnız ekonomik değil, aynı zamanda siyasal temsil krizini ve kuşatılmışlığını da gözler önüne sermiştir.

1 Mayıs’ın tarihsel çıkışı ve özünü Unutanlar Proleteryanın Uluslararası Mücadele Gününü

Ulusal Törene Çevirmek İstiyor.

1 Mayıs, herhangi bir “resmi bayram” değildir. Kökeni “Haymarket Olayı” ile simgelenen, dünya proletaryasının sermayeye karşı tarihsel başkaldırısına dayanır. Bu anlamıyla 1 Mayıs:

Dünya işçi sınıfının uluslararası birlik günüdür.

Tekelci kapitalizme karşı birlik, mücadele ve dayanışma  günüdür.

Emperyalist savaşlara karşı barış ve kardeşlik  günüdür.

Ezilen halkların dayanışma günüdür.

Sömürüye karşı sosyal kurtuluş günüdür.

Bu nedenle 1 Mayıs’ı ulusalcı dar kalıplara sıkıştırmak, resmi tören mantığına hapsetmek, hatta devletçi sembollerle tanımlamak onun tarihsel içeriğini boşaltmaktır.

Türkiye gibi yeni-sömürge bağımlı kapitalist ülkelerde ise 1 Mayıs’ın anlamı daha da ileri bir içerik taşır. Burada işçi sınıfının mücadelesi yalnız patrona karşı ücret mücadelesi değildir; aynı zamanda emperyalizme, işbirlikçi tekelci burjuvaziye, faşist devlet yapılanmasına ve sömürgeci inkâr politikalarına karşı bağımsızlık, demokrasi, sosyalizm ve barış mücadelesidir.

Dolayısıyla İzmir’de 1 Mayıs’a bakarken yalnız kalabalığı değil, hangi siyasal çizginin egemen kılınmak istendiğini görmek gerekir.

Tertip Komitesi ve Bürokratik Sınırlar: Direnen İşçiler Konuşmasın, Kitleye el sallasın, görünsünler Yeter!

İzmir’de en dikkat çekici olaylardan biri, yaklaşık 500 gündür direnişte olan DIGEL işçileri ile Temel Conta işçilerinin sahneye yalnızca “kitleyi selamlamak üzere” çağrılmasıdır. Bu yaklaşım, günümüz sendikal bürokrasisinin sınıfa bakışını özetlemektedir.

Direnen işçiler mücadele eden özne değil, törende alkışlanacak figürler olarak görülmektedir. Tertip komitesinin “program belli, konuşmacılar belli” anlayışı, tabanın iradesine değil, yukarıdan kontrol edilen miting mantığına dayanmaktadır.

Bu anlayış tesadüfi değildir. Bu, sınıf hareketini denetim altında tutmak isteyen bürokratik sendikacılığın tipik refleksidir.

Tam da burada DIGEL işçilerinden Bahar Tunçer kürsüye müdahale ederek mikrofonu aldı ve konuşacağını, kimsenin mikrofonu elinden alamayacağını söyledi. Bu söz, yalnız kişisel bir kararlılık değil; bastırılmış sınıf iradesinin patlamasıdır.

Tunçer’in anlattıkları çıplak sınıf gerçeğidir:

Sendikal örgütlenme hakkını kullandıkları için işten atılmaları,

Açtıkları davaları kazanmalarına rağmen patronun hukuku tanımaması,

Fabrikaya sendikanın hâlâ sokulmaması,

İşe iadelerin yapılmaması,

Uzayan direnişin aile yaşamını yıkıma sürüklemesi,

Çocukların eğitim sorunlarının derinleşmesi,

Dayanışmanın çoğu zaman göstermelik kalması.

Özellikle bazı kurumların yalnız fotoğraf çekerek kendi reklamlarını yapmasına dönük eleştirisi, bugünkü liberal dayanışmacılığın içi boş karakterine güçlü bir teşhirdir.

DIGEL işçilerinin yaptığı şey, sembolik olsa da  kürsüyü geri almaktır.

Sarı Sendikacılık ve 12 Eylül’ün Süren Mirası

İzmir’de yaşanan bu gerilim, bireysel bir tartışma değil  Türkiye sendikal hareketinin yapısal krizidir. 12 Eylül Darbesi sonrasında işçi sınıfının mücadeleci damarını ezmek  sınırlarını çizmek üzere  yaratılan sendikal model bugün hâlâ yaşamaktadır.

12 Eylül rejimi:

Grev hakkını budadı, haklarını kullanmak isteyen işçi-emekçilere zor uyguladı,

Sendikaları yasal kafese aldı,

Devletle uyumlu sendikacılığı büyüttü,

Sınıf siyasetini bastırdı,

Mücadeleci kadroları tasfiye etti.

Bugün bunun devamı olan çizgi, sarı sendikacılık biçiminde sürmektedir. Sarı sendikacılık yalnız patron yanlılığı değildir aynı zamanda işçiyi pasifleştiren, sınıfı kürsüden uzak tutan, protokol siyasetini esas alan, düzen içi sınırları aşmayan sendikal anlayıştır.

İzmir 1 Mayıs’ında direnişçi işçilere söz verilmek istenmemesi, tam da bu nedenle önemlidir. Çünkü bürokrasi, sınıfın gerçek sesinden rahatsız olur.

Faşizmin Sınırları: Polis Müdahalesi ve Düşünce Özgürlüğünün Çerçevesi

SOL Parti kortejinin taşıdığı anti-emperyalist içerikli pankarta yönelik polis müdahalesi rejimin düşünce ve ifade özgürlüğünü hangi sınırlar içinde kabul ettiğini göstermektedir.

Faşist karakter taşıyan rejimler muhalefeti tümden yasaklamak zorunda değildir; denetlenebilir, zararsız ve sınırlandırılmış muhalefete alan açabilirler. Ancak kendi kırmızı çizgilerini aşan, emperyalizmi, NATO’yu, saray rejimini ya da sermaye düzenini hedef alan anlayışlara, ifadelere tahammül etmezler. Bu nedenle pankarta müdahale, yalnız güvenlik meselesi değildir. Bu, devlet zor aygıtının ideolojik-siyasal sansür işlevi görmesidir.

Türkiye’de kolluk kuvvetleri çoğu zaman yalnız asayiş gücü değil sermaye düzeninin bekçisi gibi hareket etmektedir.

Cemil Tugay Tepkisi: Sosyal Liberal Belediyeciliğin Emek Düşmanı Yüzü

Cemil Tugay’a yönelik yuhalama da kişisel tepki değil, sınıfsal bir tepkidir. Tugay’ın “Bu sahneyi biz kurduk”, “Sanatçının gelmesine bizim katkımız var” gibi sözleri, kamusal hizmeti halkın hakkı değil, yönetici lütfu gibi gören neoliberal belediyecilik anlayışını açığa çıkardı.

Daha önemlisi, belediye işçilerinin ücretlerini hedef alan, emekçilerin toplu sözleşme haklarını sorgulayan yaklaşımın değişmediği görüldü. Emekçilerin tepkisi tam da bu nedenledir.

Sosyal demokrat söylemle yönetilen belediyelerin önemli bir bölümü, uygulamada işçiye karşı patron refleksi göstermektedir. İzmir’de ortaya çıkan tepki, bu çelişkinin açığa çıkmasıdır.

Kültürel Hegemonya ve 1 Mayıs’ın Evrensel Sanatının Gaspı

1 Mayıs yalnız ekonomik ve siyasal değil  kültürel olarak da enternasyonal bir gündür. Dünya halklarının ezgileri, emek marşları, çok dilli ve çok kimlikli kültürel ortaklaşma bu günün ruhuna dahildir.

Selda Bağcan’ın çağrılması tek başına mesele değildir; mesele, kürsünün de programın da tek merkezli ulusal kültür anlayışıyla kurulmasıdır. 1 Mayıs’ta Kürt halkının  ezgilerine, bu coğrafyanın çok dilli kültürel gerçekliğine, evrensel emek şarkılarına açık bir sanat anlayışı kurulmamıştır.

DEM Parti çevrelerinden gelen daha kapsayıcı sanatçı önerilerinin reddedilmesi, tertip komitesinin kültürel ufkunu göstermektedir.

Oysa 1 Mayıs meydanları:

Türkçe, Kürtçe ve her dilden türkülerin,

Ermenice, Rumca, Arapça ezgilerin,

Dünya işçi marşlarının,

Halkların ortak direniş hafızasının birlikte yankılanacağı alanlardır. Bu eksiklik, kültürel tekçiliğin emek alanına taşınmasıdır.

Yeni Durum: İşçi Sınıfı Temsil Edilmek Değil, Kendini Temsil Etmek İstiyor

İzmir 1 Mayıs’ının en temel dersi şudur: İşçi sınıfı artık yalnız kortej dolduran kitle olmak istememektedir. Kendi sözünü söylemek, kendi temsilcilerini çıkarmak, kendi mücadele çizgisini belirlemek istemektedir.

Bu nedenle önümüzdeki dönemin temel mücadele başlıkları şunlardır:

Sendikalarda taban demokrasisi,

Sarı sendikacılığın aşılması,

Direnişçi işçilerin öncülüğünün büyümesi,

Emperyalizme ve faşizme karşı birleşik mücadele

Halkların eşitliği, özgürlüğü ve kardeşliği,

Kadın emeğinin görünür kılınması ve sosyal güvence kazandırılması,

Sınıfsız, sömürüsüz, eşit ve özgür bir dünya ve toplum perspektifli sınıf siyaseti,

Sonuç

İzmir 1 Mayıs’ında yaşananlar gösterdi ki gerçek çatışma sahnede değil, sınıf hareketinin yönü üzerinedir.

Bir tarafta sermaye düzeninin sınırlarına razı olmuş bürokratik sendikacılık  diğer tarafta kürsüyü, mikrofonu geri alan, kendi sözünü kuran direnişçi işçiler vardır.

Bir tarafta ulusal törencilik diğer tarafta dünya proletaryasının enternasyonal mirası vardır.

Bir tarafta faşizmin çizdiği sınırlar; diğer tarafta emekçi halkın özgürlük iradesi vardır.

Gerçek 1 Mayıs:

Mikrofonu bırakmayan, direnen DIGEL işçisindedir,

Direnişi sürdüren kararlı Temel Conta emekçilerindedir,

Yasaklanan pankarta sahip çıkanlardadır,

Halkların ortak türküsünü savunanlardadır,

Ekmek, barış, demokrasi ve sosyalizm isteyenlerdedir.

Çünkü kurtuluş ne tertip komitesinin programındadır ne protokol sahnesindedir.

Kurtuluş, örgütlü işçi sınıfının devrimci eylemindedir.

Biz işçiler, emekçiler, tüm kamu emekçileri,  emekliler, gençler ve kadınlar bu ülkenin ve dünyanın tüm zenginliklerini yaratanlar olarak 1 Mayıs’a öfkemizle, bilincimizle ve örgütlü gücümüze duyduğumuz güvenle yürüyoruz. Bu yürüyüş bir günün sembolik kutlaması değil, yaşamı dönüştürme iddiası taşıyan tarihsel bir mücadele çağrısıdır.

Biz üretiyoruz ama yoksullaşıyoruz. Fabrikalarda, atölyelerde, ofislerde ve hizmet sektöründe her alanda emek yoğun biçimde çalışırken, ücretlerimiz enflasyon karşısında hızla eriyor. Güvencesiz çalışma yaygınlaşıyor, uzun mesailer normalleşiyor, yaşam koşulları giderek ağırlaşıyor. Buna karşılık sermaye sınıfı servetini büyütüyor, kâr rekorları kırıyor ve krizleri fırsata çeviriyor.

Vergide adalet yok! Emekçiler maaşlarından dolaylı vergilerle ağır biçimde yük altına sokulurken, büyük sermaye grupları ve rant çevreleri çeşitli muafiyetlerle korunuyor, vergi borçları silinebiliyor. Ülkenin kaynakları üretime ve toplumsal ihtiyaçlara değil; beton ekonomisine, rant projelerine ve savaş politikalarına aktarılıyor.

Fabrikalarda açık bir sınıf saldırısı sürüyor. Digel Tekstil ve Temel Conta işçileri başta olmak üzere hak arayan işçiler işten atılıyor, sendikal örgütlenme engelleniyor, baskı ve tehditlerle emekçiler sindirilmek isteniyor. Grevler fiilen ya erteleniyor  yasaklanıyor  ya da sendikal haklar kâğıt üzerinde işlevsiz bırakılıyor devlet zoruyla tasfiye edilmeye çalışılıyor. Eskişehir maden işçileri başta olmak üzere üretim alanlarındaki emekçiler maaşlarını, ücretlerini alamıyor, güvenle ve güvenceli insanca yaşayamıyor, çalışamıyor.

Çocukların eğitim, barınma, sağlık ve beslenme hakları kamusal bir sorumluluk olarak güvence altına alınması gerekirken devlet politikalarıyla teşvik edilen çocuk işçiliği kentlerde  yoğunlaşan OSB’ler, MESEM uygulamasıyla artıyor. Çocuk işçiliği kesin olarak yasaklanmalı; çocukları erken yaşta işgücüne iten tüm uygulamalara son verilmelidir. Eğitim, parasız, laik ve bilimsel temelde yeniden yapılandırılmalı, özel okullar kamulaştırılmalıdır. Aileleri çocuklarını çalıştırmaya zorlayan koşullar ortadan kaldırılmalı, çocukların temel ihtiyaçları devlet tarafından ücretsiz karşılanmalıdır. Çocukların geleceği, ailelerinin maddi durumuna göre değil, kendi yetenek ve eğilimlerine göre şekillenmeli; çocuk yaşta işçileştirmeye son verilmelidir.

Gençlerin eğitim, barınma, sağlık ve beslenme hakları eşit, ücretsiz ve nitelikli biçimde sağlanmalıdır. Bugün gençlik derin bir geleceksizlikle karşı karşıyadır; eğitim sistemi piyasalaştırılmakta, okullar güvenli ve nitelikli ortamlar olmaktan uzaklaşmakta, akran zorbalığı yaygınlaşmaktadır. Öğrenciler ekonomik baskı, yoksunluk, barınma krizi ve şiddet sarmalı içinde yaşam mücadelesi vermektedir. İhmal ve denetimsizlik sonucu yaşanan ölümler, sistemdeki yapısal sorunları ve derinleşen çürümeyi açıkça ortaya koymaktadır.

Kadınlar eşitsizlik, güvencesizlik ve erkek şiddetiyle baş başa bırakılıyor. Kadın cinayetleri artıyor, failler korunuyor, yargılananların çoğu cezasızlık uygulamalarıyla korunuyor böylelikle erkek şiddeti cesaretlendiriliyor. Kadınların ev içi emekleri görünmez kılınıyor, yaşamları güvencesizleştiriliyor. Emekliler ise milyonlar halinde açlık sınırının altında yaşamaya mahkûm ediliyor; yıllarca maaşlarından yaşlılık dönemi için kesilen “fon”larla üreten-çalışan insanlar yokluğa, yoksulluğa mahkum ediliyor; talepleri görmezlikten geliniyor.

Sağlık sistemi giderek paralı hale getirildi. Katkı payları ve ek ücretlerle halkın cebine el uzatılırken, şehir hastaneleri üzerinden milyarlarca lira sermayeye aktarılıyor. Sosyal güvenlik sistemi kamusal niteliğinden uzaklaştırılarak piyasaya açılıyor ve kamusal haklar zayıflatılıyor.

Bu düzen aynı zamanda doğayı da yağmalıyor. Akbelen’de köylülerin zeytinlikleri ve yaşam alanları maden şirketlerine açılıyor. Ege’de, Akdeniz’de ve Karadeniz’de birçok bölgede  verilen binlerce maden ruhsatıyla ormanlar, meralar ve tarım alanları sermaye uğruna yok ediliyor. Bu süreç bir kalkınma politikası değil, yaşam alanlarının yok edilmesi, doğal dengenin bozulması, açık bir talan ve gasp düzenine evriliyor.

Bu düzen yalnızca sömürüyle değil, baskı ve zor aygıtlarıyla ayakta duruyor. Siyasallaşmış yargı eliyle toplumsal muhalefet bastırılıyor. On binlerce siyasi tutuklu hapishanelerde tutuluyor, yüzlerce gazeteci, sendikacı ve genç gözaltına alınıyor ya da tutuklanıyor. Grevler yasaklanıyor, demokratik haklar sistematik biçimde daraltılıyor; yürürlükte olan yasalar dahi uygulanmıyor.

KHK’larla 125 binden fazla kamu emekçisi ihraç edildi ve büyük bölümü hâlâ görevine dönemedi. Hak arayanlar kriminalize ediliyor, mücadele edenler hedef haline getiriliyor. Mehmet Türkmen gibi  işçi kitlelerini örgütleyici sendikacılar Esra Işık gibi yaşam ve doğa savunucuları ve doğru-özgür habercilik yapan gazeteciler hâlâ tutuklu bulunuyor; bu tablo, “adalet” mekanizmasının nasıl işlediğini açıkça gösteriyor.

Seçilmişlere yönelik açık bir irade gaspı sürüyor. 2016’dan bu yana yüzün üzerinde belediyeye kayyum atanmış, onlarca belediye başkanı görevden alınmış veya tutuklanmıştır. Bu durum yalnızca yerel yönetimlere değil, doğrudan halkın seçme ve seçilme hakkına yönelmiş bir müdahale ve irade gaspıdır.

Toplum, farklılıklar, inançlar ve kimlikler üzerinden ayrıştırılarak yönetilmeye çalışılıyor. Kürt sorununda demokratik çözümün gerekleri yerine oyalama sürdürülüyor. Oysa barış, eşitlik ve kardeşlik en çok emekçilerin ortak ihtiyacıdır.

Bu düzen aynı zamanda dışarıda savaş, içeride sömürü düzenidir. ABD ve İsrail’in bölgemizde saldırıları sınırsız biçimde sürüyor. Filistin’de süren saldırılarda on binlerce insan yaşamını yitirmiş, Gazze yerle bir edilmiştir. Hastaneler ve okullar hedef alınmış, siviller kitlesel biçimde zarar görmüştür. İran’a yönelik saldırılar, ezilen halkların kayıplarını ivmesini artırmış, doğal gaz ve petrol  fiyatlarının yükselişinden dünya halkları  derinden etkilenmiştir  ve bu etki yükselerek sürmektedir. Aynı saldırganlık Lübnan’da sürüyor,  Ortadoğu  emperyalist güçlerin çıkarları uğruna bir kan deryasına çevriliyor. Ukrayna’da savaş farklı boyutlarda sürmektedir.  Emperyalizmin saldırgan politikaları, siyasal egemenlik ve dünya pazarlarına hakim olma çılgınlığıyla dünyanın farklı  bölgelerine  yayılmakta,  halklar savaş ve  sürekli bir çatışma ortamına sürüklenmektedir.

Bu savaşların hiçbirinde işçilerin ve emekçilerin, dünya halklarının, bölge halklarının, ulusların çıkarı yoktur! Savaşların bedelini her zaman emekçiler öder. Ölen biziz, yoksullaşan biziz, göç yollarına düşen biziz. Emperyalizm savaş demektir; kapitalizm ise sömürü, eşitsizlik ve yıkım düzenidir.

Ama bu düzen değiştirilebilir. Tarihin öznesi işçi sınıfı ve emekçilerdir. Kurtuluş ne tek başına mümkündür ne de mevcut sistemin sınırları içinde. Kurtuluş örgütlü mücadelede, birleşik mücadele hattında ve dayanışmayla mümkündür.

Üreten biziz, yaratan biziz, yaşamı var eden biziz o halde yöneten de biz olacağız.

1 Mayıs,  işçi sınıfının kapitalizme, emperyalizme ve faşizme karşı tarihsel mücadele günüdür.

Birleşelim! Örgütlenelim! Mücadeleyi büyütelim!

Bu çürümüş düzeni değiştirecek olan bizleriz.

Yaşasın işçi sınıfının birliği! Yaşasın tüm emekçilerin ortak talepler etrafında ortak mücadelesi!

Yaşasın halkların eşitliği ve kardeşliği!

Yaşasın 1 Mayıs!

Bıjî Yek Gulan!