iSMAİL GERÇEK (29.05.1952-17.11.2025)
1952 yılının 29 Mayıs günü Tunceli’de doğan İsmail Gerçek, Türkiye’nin çalkantılı bir döneminde büyüyen, gençliğini toplumsal mücadelelerin içinde şekillendiren bir kuşağın temsilcilerinden biri oldu. Hayatı boyunca gösterişten uzak, sakin ama kararlı duruşuyla tanındı. Onu tanıyanların hafızasında yüksek sesle konuşan biri olarak değil; güven veren, sözünün ağırlığı olan, mücadelede geri adım atmayan bir insan olarak yer etti.
1974 yılında Balıkesir Eğitim Enstitüsü’ne geldiğinde Türkiye, siyasal çatışmaların ve gençlik hareketlerinin yoğun biçimde yaşandığı yıllardan geçiyordu. Balıkesir’de kısa sürede devrimci öğrenci çevrelerinin içinde yer aldı. O dönem devrimci gençliğin buluşma noktalarından biri haline gelen Cengiz Topel Caddesi’ndeki öğrenci evlerinde arkadaşlarıyla birlikte yaşadı; ortak yaşamın, dayanışmanın ve politik mücadelenin parçası oldu.
İsmail Gerçek’in politik yaşamı yalnızca düşünsel bir yakınlık değil, aktif bir mücadele pratiğiyle şekillendi. Balıkesir yükseköğrenim gençliğinin ilk örgütlü yapılarından biri olan BAYÖD içinde yer aldı ve öğrenci gençliğin demokratik hak mücadelesine katıldı. 1970’lerin ortasında artan faşist saldırılar ve eğitim hakkını ortadan kaldırmaya yönelik baskılar karşısında örgütlenen öğrenci direnişlerinde ön saflarda bulundu.
1976 yılının Mayıs ayında, Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ın idamlarının; İbrahim Kaypakkaya’nın işkencede öldürülüşünün yıldönümü için Balıkesir’de yapılan afişleme çalışmasına katıldı. Afişlerde THKO imzası bulunması nedeniyle arkadaşlarıyla birlikte gözaltına alındı ve tutuklandı. Böylece Balıkesir’de politik nedenlerle tutuklanan ilk devrimci gençlerden biri olarak anıldı.
Ancak baskılar, tutuklamalar ve ağır koşullar onun mücadele azmini kırmadı. 1975-1976 öğretim yılında Balıkesir Necati Eğitim Enstitüsü’nde başlayan ve Türkiye’de Diyarbakır’dan sonra ikinci büyük öğrenci boykotu olarak anılan direnişte aktif rol aldı. Boykot uzadıkça birçok öğrenci maddi imkânsızlıklar nedeniyle kentten ayrılmak zorunda kalırken, İsmail Gerçek arkadaşlarıyla birlikte mücadele alanını terk etmedi. O, zor zamanlarda geri çekilenlerden değil; dayanışmayı sürdürenlerden biriydi.
1978 yılında Balıkesir Necatibey Eğitim Fakültesi’nden mezun oldu ve öğretmenlik yaşamına başladı. Öğretmenliği yalnızca bir meslek olarak değil, topluma karşı sorumluluğun bir parçası olarak gördü. Eğitim emekçilerinin hak mücadelesinde yer aldı; emek, demokrasi ve özgürlük taleplerini yaşamı boyunca savunmayı sürdürdü. İzmir’de İnsan Hakları Derneği’nde Yönetici organlarda yer aldı. Hastalığı sürecinde bile, ‘Kayıp eylemleri’ ve ‘Hasta mahpuslara özgürlük’ etkinliklerine katılım gösterdi. Bizim dostumuz, yoldaşımızdı. Bağımsızlık demokrasi sosyalizm mücadelesinden hiç kopmadı. Sonraki yıllarda Emek Partisi saflarında mücadele etti.
Onu tanıyanların anlattığı ortak özellik; sakinliği, ölçülülüğü ve vefasıydı. Sert tartışmaların içinde bile sesini yükseltmeden konuşur, arkadaşlarına karşı saygısını hiç kaybetmezdi. Gösterişli bir önderlik peşinde olmadı; bulunduğu her yerde güven veren, dayanışmayı büyüten bir yoldaş olarak hatırlandı.
17 Kasım 2025’te yaşamını yitirdiğinde, ardında yalnızca bir öğretmenlik kariyeri değil; yarım asra yaklaşan bir mücadele geçmişi bıraktı. Onun ölümü, 1970’lerin devrimci gençlik kuşağından birçok insan için yalnızca bir dost kaybı değil, bir dönemin hafızasından kopan önemli bir parçanın eksilmesiydi.
İsmail Gerçek, büyük sözlerden çok sessiz kararlılığıyla iz bırakan insanlardan biriydi. Gençlik yıllarındaki direnişlerden eğitim emekçilerinin mücadelesine kadar uzanan yaşamı boyunca inandığı değerlerden vazgeçmedi.
Bugün onu tanıyanların belleğinde; ağırbaşlı duruşu, dostluğa verdiği değer, mücadeledeki sadakati ve sakin gülümsemesi yaşamaya devam ediyor
